این روزها بد شده ام و هنوز تو خوبی.و هنوز به گمانم که هستی

نه...نه به گمانم!به یقیین هستی که من حس می کنم حضور

تو را معبود من.

من این روزها می شود چند ماه و چند روز و چند ساعتی که خوب

نیستم و تو با تمام خوبی هایت حضور داری!

تناقضی عجیب در تمام تار و پود زندگی ام ریشه دوانده و گاهی که

فقط به این می اندیشم که گر نبودی....؟؟؟!!!

و هیچ واژه ی دیگری نمیابم برای گفتن بعد از نبودنت...

چه خوب که هستی،چه خوب که جریان داری در شریان های حیاتم

و چه خوب که من،نمودی از حضور توام!

چه خوب که هنوز یادم هست که هستی.چه خوب که هنوز وقتی

دل،داغ می شود،گوءر می گیرد،هنوز باران تو هست برای تسکین

دل.چه خوب که وقتی همه می روند و هیچ کس در خلوت و تنهاییم

نیست،تو هستی،تو حاضری و می شکنی با حضورت این سکوت مرگ

را.

وچه خوب که به یاد دارم که هنوز زنده ام وقتی که با تو می گویم و از

تو می شنوم.

و چه خوب تر که در حضور تو آتش مذاب درد ها دانه دانه مروارید

می شود و آرام آرام،رام این اسب چموش.

بودنت را می ستایم و ممنونم که هستی خدا.